ANA BABA AYRILIĞININ GENÇLER ÜZERİNE ETKİLERİ

Büyük çocuklar ve gençlerin ev dışı etkinlikleri ve arkadaşlarıyla daha çok beraberlikleri nedeniyle, kendilerini daha iyi savunacakları ve ana baba ayrılığından daha az etkilenecekleri, çeşitli araştırmalarda belirtilmiştir.

Cooney (1986), okul içi ilanlar ve üniversite gazetesi yoluyla son üç yıl içinde anne babası boşanmış gençlere bir çağrıda bulunarak araştırma yapılacağını duyurmuş, sonunda 18 erkek ve 21 kız üniversite öğrencisi üzerinde araştırmayı yapmıştır. Gençler önce sosyoekonomik bilgileri toplayan ve anne babalarının ayrılığına karşı duygularını ve uyumlarını soruşturan bir ankete yanıt vermişler, sonra araştırıcılar tarafından derinliğine görüşmeye alınmışlardır. Üçüncü aşamada bu gençlere testler uygulanmıştır.

Araştırma, gençliğin bu dönemlerinde de, gencin uyumu konusunda aile dengesinin önemli olduğunu göstermiştir. Gençlerin üçte birinde anne baba ayrılığına karşı başlangıçta duydukları huzursuzluk yavaş yavaş azalmış ve hatta bunlar önceye oranla daha rahatlamışlardır; geri kalan üçte ikisinde ise duygusal sorunlar kızlarda daha fazla olmak üzere özellikle boşanmadan hemen sonra çok yüksek bulunmuştur; kızların %62sinde ve erkeklerin %42sinde duygusal sorunlar ortaya çıkmıştır. Ancak gençlerin yarısından fazlasının annesiyle, üçte birinin de babasıyla ilişkileri eskiye oranla daha iyileşmiştir; gençler anne babalarıyla daha çok birlikte olabilmişler, aralarında daha yakın iletişim kurulmuştur. Gençleri en çok üzen konulardan biri ana babadan birinin tarafını tutma zorunluluğu etrafında yoğunlaşmıştır. Kızgınlık, en sık duyulan tepki iken, anne veya babanın geleceği ile ilgili endişeler gençlerin % 77sinde gözlenmiştir (Cooney, 1986).

Gençlerin anne baba ayrılığına tepkileri gençten gence büyük farklılık gösterir. Rabin-Swenson adlı araştırmacıya göre ayrılıktan derin şekilde etkilenen ve kendini ayrılıktan sorumlu tutarak intihar girişiminde bulunan gençler bile vardır (Ekşi 1990'dan aktarma) .

---